Na temat

  • Czas zaoszczędzićCzas zaoszczędzić
    Każdy z nas doskonale wie o tym, że w dzisiejszych czasach bardzo często w życiu człowieka dochodzi do takich sytuacji, kiedy to jest on wręcz zmuszony co do tego, aby …
  • Duże kurtki zimowe damskieDuże kurtki zimowe damskie
    Moda dla puszystych. Panie o pięknych krągłych kształtach w nadchodzącym sezonie wiosennym będą miały duże pole do popisu. Najnowsze kolekcje to bardzo atrakcyjne fasony i wzory, które nie tyle mają …

Strony

Ochrona zdrowia

W krajach wysoko rozwiniętych można wyróżnić trzy sposoby zabezpieczenia ochrony zdrowia:
1) system zaopatrzeniowy ludności obejmujący kraje skandynawskie i anglosaskie (Australię i Kanadę z pewnym nachyleniem ku systemowi ubezpieczeniowemu) oraz Hiszpanie o poziomie wydatków na osobę rzędu 1-2 tyś. dolarów rocznie, finansowany centralnie z podatków, oparty na sieci szpitali publicznych zatrudniających lekarzy jako pracowników w zależności od liczby łóżek oraz lecznictwie otwartym zatrudniającym lekarzy wynagradzanych na ogół w zależności od liczby zarejestrowanych podopiecznych; 2) system ubezpieczenia społecznego funkcjonujący w pozostałych krajach europejskich i Japonii, o poziomie wydatków na osobę rzędu 1,5-2,7 tyś. dolarów rocznie, wykorzystujący obok szpitali publicznych również prywatne placówki opieki zdrowotnej oraz lekarzy praktykujących prywatnie, opłacanych na ogół w zależności od wykonanej usługi, z którymi zawarto odpowiednie umowy; 3) brak ogólnego systemu społecznego zabezpieczenia zdrowia, co ma miejsce w Stanach Zjednoczonych, gdzie poziom wydatków na osobę wynosi ponad 4 tyś. dolarów rocznie. Poza zorganizowanymi formami opieki zdrowotnej pozostaje tam ok. 15% ludności, czyli około 42 min. Ogólnie przyjętym standardem stało się powszechne zapewnienie opieki zdrowotnej w Europie i krajach anglosaskich (Nowa Zelandia od 1941 r., Kanada od 1969 r., Australia od 1984 r.) oraz w innych krajach wysoko rozwiniętych (Japonia od 1961 r.).

Comments are closed.