Na temat

  • Księgowości w firmieKsięgowości w firmie
    Firmy, jakie starają się prowadzić dla siebie księgowość, mają niekiedy niejedną okazję na to, aby się dość doskonale rozwijać. Są liczne sposoby, jakie są w stanie zmienić nasze codzienne funkcjonowanie, …
  • Podkładka pod myszPodkładka pod mysz
    Podkładka pod mysz. Jak świat światem, człowiek starał się ułatwiać sobie życie na wszelkie możliwe sposoby. Cały postęp ludzkości polegał na tym, że wielcy wynalazcy opracowywali projekty maszyn, mających na …

Strony

Ochrona zdrowia

W krajach wysoko rozwiniętych można wyróżnić trzy sposoby zabezpieczenia ochrony zdrowia:
1) system zaopatrzeniowy ludności obejmujący kraje skandynawskie i anglosaskie (Australię i Kanadę z pewnym nachyleniem ku systemowi ubezpieczeniowemu) oraz Hiszpanie o poziomie wydatków na osobę rzędu 1-2 tyś. dolarów rocznie, finansowany centralnie z podatków, oparty na sieci szpitali publicznych zatrudniających lekarzy jako pracowników w zależności od liczby łóżek oraz lecznictwie otwartym zatrudniającym lekarzy wynagradzanych na ogół w zależności od liczby zarejestrowanych podopiecznych; 2) system ubezpieczenia społecznego funkcjonujący w pozostałych krajach europejskich i Japonii, o poziomie wydatków na osobę rzędu 1,5-2,7 tyś. dolarów rocznie, wykorzystujący obok szpitali publicznych również prywatne placówki opieki zdrowotnej oraz lekarzy praktykujących prywatnie, opłacanych na ogół w zależności od wykonanej usługi, z którymi zawarto odpowiednie umowy; 3) brak ogólnego systemu społecznego zabezpieczenia zdrowia, co ma miejsce w Stanach Zjednoczonych, gdzie poziom wydatków na osobę wynosi ponad 4 tyś. dolarów rocznie. Poza zorganizowanymi formami opieki zdrowotnej pozostaje tam ok. 15% ludności, czyli około 42 min. Ogólnie przyjętym standardem stało się powszechne zapewnienie opieki zdrowotnej w Europie i krajach anglosaskich (Nowa Zelandia od 1941 r., Kanada od 1969 r., Australia od 1984 r.) oraz w innych krajach wysoko rozwiniętych (Japonia od 1961 r.).

Comments are closed.